Beni seven insanlar beni mutlu eder. Sevmeyenlere de saygı duyar ve yoluma bakarım

Beni seven insanlar beni mutlu eder.  Sevmeyenlere de saygı duyar ve yoluma bakarım
19 Temmuz 2018 tarihinde eklendi

Sevdiğiniz biri mesajınıza hemen geri dönmezse, geçen zaman zarfında durup durup telefona bakar mısınız?

Peki, süre uzarsa kaygılanır mısınız?

Bazen abartılı ve aslında mantıksız yoğunluktaki kötü duyguları neden hissediyoruz? Sevdiğiniz biri çevrimiçi olduğu halde sizin mesajınıza geri dönmezse öfkelendiğiniz, korktuğunuz, o geri dönene kadar sanki dünyanın sonuymuş gibi hiç bir işe konsantre olamadığınız oldu mu? Neden peki?

Örnekleri siz çoğaltın ben sebebini söyleyim.

 

Bunun sebebi bilinçaltı repertuarınızın üç beş yaşlarında takılıp kalmasıdır.

 

Şöyle anlatayım. Üç yaşında bir çocuğa annesi geleceğim deyip gelmezse, pazarda annesini kaybederse, anne bakkala gidiyorum deyip iki gün gelmezse çocuk çok korkar, paniğe kapılır. Çünkü annesi olmadan hayatta kalamayacağını bilir.

 

Peki, gelelim yetişkin bir insana. Gerçekten terk edildiğinde de, mesajına geri dönülmediğinde de, müsait değilim sonra görüşelim cevabını duyduğunda da aynı derecede paniğe kapılıyorsa, bunun nedeni üç yaşındayken elinde bulunan sınırlı duygu kartlarıyla 35 yaşındayken de hayatı yorumlamaya çalışmasıdır.

 

Artık büyüdük. Daha fazla kategoriye ihtiyacımız var. Çok basit bir olayla gerçekten korkunç bir olaya ait kartı aynı cebe koyamayız.

Bizler yetişkin insanlar olarak şu ayrımı yapmalı ve kendimizi telkin etmeliyiz.

Benimle görüşmek istemiyorsa bile bu onun beni görmek istemediğini gösterir.

Benim sevilmediğimi, kötü biri olduğumu, yalnız öleceğimi göstermez.

Bazı insanlar beni sevecek bazıları sevmeyecek.

Biri ben aradığımda açmıyorsa işi olabilir, canı konuşmak istemiyor olabilir belki de karnı ağrıyordur.

Ama bu benimle ilgili değildir.

Eğer bu durum tekrar ederse ona rahatsız olup olmadığını sorabilirim.

 

Artık üç yaşında değilim.

Kimse de annem değil, babam değil.

Başımın çaresine bakabilirim.

Biri beni aramasa sormasa sevmese de sevilmeye layığım.

Korkmamı gerektirecek bir durum yok. Çocukken anneme muhtaçtım ve korkmam normaldi.

Ama artık korkmama hiç bir sebep yok.

Herkesin yeri doldurulabilir. Kimse vazgeçilmez değildir. Beni seven insanlar beni mutlu eder.

Sevmeyenlere de saygı duyar ve yoluma bakarım

 

Psikolog Tülay Kök

 

 

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git
%d bloggers like this: