Aferin!

Aferin!
3 Ocak 2018 tarihinde eklendi

Sevgili anne görüyorum ki çocuğuna ne zaman aferin deyip, alkışlayacağın konusunda kafan biraz karışmış.

Çocuklar ilk defa bir şeyi yaptığında, zor bir şeyi başardığında sözel olarak pekiştirilmeli ki yeniden yapmak istesin.

“Ben yapabiliyorum”, “ben başarılı bir bireyim” duyguları gelişsin. Fakat davranışı her gerçekleştirdiğinde değil. Yani demek istiyorum ki yürümeye başladığında aferinler, alkışlar, heyecan dolu cümleler sarf ediyoruz fakat beceri tam olarak kazanıldığında her adımına aferin demiyoruz değil mi?

Örneğin kendi kendine yemek yemesi, kalem tutması, tuvaletini söylemesi (bu liste uzar gider) takdire şayan.

Kendinden pay biç sevgili anne “eşin için tüm gün uğraşıp harika bir yemek yapıyorsun. Müthiş bir sofra hazırlıyorsun, ig’ye fotosunu koyup beğenileri topluyorsun.

Ama eşin tüm yemeği silip süpürüyor, sonra da hiçbir şey demeden koltuğa geçip yayılıyor!!

Bir daha O’na böyle bir sofra hazırlar mısın?

Dur senin yerine cevap vereyim: HAYIR! Sana “harika olmuş, ellerine sağlık” desin istersin değil mi sonuçta güzel olduğunu biliyorsun ama takdir edilmek istiyorsun…

Bütün insanlar ve elbette çocuklar olumlu davranışlar karşısında onay ve takdir bekler ve bu onay benzer davranışların tekrarını doğurur.

Dolayısıyla çocuğumuz zor bir şeyi başardığında, bir davranışı ilk defa gerçekleştirdiğinde mutluluğumuzu ve gururumuzu onunla paylaşacak sözleri mutlaka paylaşalım.

Paylaşalım ki kendine güvensin, paylaşalım ki başarıları artsın.

@akademisyen anne

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git
%d bloggers like this: