Anne Babaların Çocuklarına Karşı Eşit Davranmaları Her zaman Doğru Değildir.

Anne Babaların Çocuklarına Karşı Eşit Davranmaları Her zaman Doğru Değildir.
31 Aralık 2017 tarihinde eklendi

Çocuklara eşit davranmak, birçok defa adaletsizlikle sonuçlanır. Çünkü her çocuğun karakteri farklı farklıdır.

 

Örneğin bir ebeveynin üç oğlu var.

Düşünün ki bu üç çocuk ortaklaşa olarak aynı hatayı işlemişler. Her biri aynı derecede suçlular.

Bu üç çocuğa aynı şekilde davranılırsa haksızlık olmaz mı?

 Olur tabi… Neden?

Çünkü en küçük çocuk vurdumduymazdır. Ona kızıldığında, iki dakika sonra unutur gider. Umurunda bile olmaz.

Ama ortanca olan çok duygusaldır.

Aynı suç karşısında ona aynı tavır takınıldığında hemen kenara çekilir, burnunu çeke çeke, içten içe ağlar durur.

Akşama kadar kendine gelemez, “Annem babam bana nasıl kızar” diye çekildiği köşesinde ağlayarak uyur kalır.

 

Büyük olanın ise karakteri daha farklı. O her şeyi içinde yaşar. Aynı şey ona da yapılırsa, dışından hiçbir şey belli etmez. Ne ağlar ne de küser. Ama en az bir hafta kendine gelemez…

 

Şimdi size sorayım, aynı kabahati işleyen bu üç çocuğuna aynı şekilde davranan bir ebeveyn adaletli davranmış olur mu?

Tabii ki olmaz…

 

Eğer çocukların karakterlerini hesaba katmadan, onlara eşit davranacağım diye her birine aynı şekilde davranırsa anne baba haksızlık etmiş olur.

Çünkü çocuk terbiyesi içe dönüktür ve çocuğun vicdanını terbiye etme sanatıdır.

İşte eşitlik olacaksa burada olmalıdır. Anne babanın tavrı çocuklarına yönelik davranışta eşitlik değil, iç dünyada uyandırdığı duyguda eşitlik ilkesine uygun olmalıdır.

Buna da “adalet” diyoruz. Bir anne baba çocuklarının iç dünyalarını bir psikolog, bir pedagog gibi çok iyi tanımalı ve onlara iç dünyalarına yönelik muamelede bulunmalıdır.

Pedagog Adem GÜNEŞ

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git
%d bloggers like this: